บทที่ 92 ต่อไปนี้จะไม่ทนอีกแล้ว

ไม่นานนัก ป้าน้ำกับป้าฝนก็เดินออกมาจากห้อง

อรวรรณที่ยืนอยู่ตรงหัวบันไดตามลำพัง เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของพวกเธอ ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วหันไปต้อนรับราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"คุณหนูคะ"

ป้าน้ำจับมือเธอไว้แน่นด้วยความห่วงใยและจริงใจ

อรวรรณฝืนยิ้มให้เธอ "ฉันจะดูแลตัวเองให้ดีค่ะ ป้าไม่ต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ